استاد عباس و استاد جعفر صنعت از ساز  سازان برجستة ایران اند و همان گونه که ازنام خانوادگی آنها بر می آید، هنرمندان بنامی
بوده اند تارهایشان در دست نوازندگان بزرگ می گردد، به داشتن آن افتخار می کنند. استاد عباس چندی شاگرد استاد یحیی بوده و به رموز کارهای استادانه او پی برده است. تارهای استاد عباس، در خوش دستی ظرافت و زیبایی و خوش خوانی و خوش رنگی کم نظیر است. استاد عباس با این که شاگرد یحیی بوده ولی نشانه هایی از کار استاد فرج الله به وضوح درکارش نمایان است، رنگ تیره ارتفاع کاسه، تراش زیبای داخل کاسه و نفیر داخل کاسه همه حکایت از گلچینی از کار یحیی و استاد فرج الله دارند. استاد عباس شاگردان زیادی تربیت کرده، که از آن میان برادرش، استاد جعفر گوی سبقت را از سایرین ربوده است یکی دیگر از شاگردان او که به مرحلة استادی رسید مفتح السلطان است که در ساخت همه سازها مهارت داشته اما سه تارهایش شهرت به سزایی دارد . به قرار نوشتة زنده یاد  استاد روح الله خالقی سرگذشت موسیقی ایران ص 172 عباس صنعت شاگرد یحیی بوده و اکنون در حال حیات است ، ولی کارگاه ندارد ، اما اگر دوستانش ساز خوبی داشته باشند که محتاج اصلاح باشد، به خوبی از عهده بر
می آید، این می رساند که استاد عباس در تعمیرکاری هم که کاری بس دشوارتر از ساخت ساز است – مهارت تام و تمام دارد. استاد جعفر صنعت، تقریباً 15 سال از برادرش استاد عباس کوچکتر بوده و زیر نظر وی به ساختن وسایل موسیقی می پرداخته و با نبوغی که داشته تارهای زیبا و خوش صدایی ساخته است که دست کمی از تارهای یحیی ندارد. تفاوتی که تارهای استاد جعفر با تارهای یحیی دارد در پیش کاسة تار است، پیش کاسة تارهای یحیی حدود 5/1 سانتی متر خوابیده تر از پیش کاسه های تارهای جعفر است . در زمان استاد بزرگوار، مرحوم حاجی علی اکبر خان شهنازی تارسازان بسیاری بودند ولی هیچکدام به پایة استاد جعفر نمی رسیدند، استاد شهنازی به استاد جعفر سفارش ساخت دو عدد تار می دهد یکی برادر خود و دیگری برای خاهرش . استاد شهنازی به قدری به این تار خو می گیرد و علاقه مند می شود که دمی آن را از خود جدا نمی کرده و تا اواخر عمر مونس استاد بوده است. در جایی خوانده ام که مرحوم حاج علی اکبر خان شهنازی هرگز اجازه نمی داد کسی به سازش دست بزند حتی اگر در سالنی می خواست برنامه اجرا کند، خودش ساز را به وری صحنه می رد و اگر کسی می خواست برنامه اجرا کند و ساز او را حمل کند شدیداً وحشت زده می شد و نمی گذاشت حتی به جعبة ساز هم دست بزنند. حق هم همین است . نگهداری ساز خصوصاً سازهای نخبه بر عهده دارنده آن است . بسیای از سازهای شکستهو غیر قابل اصلاح و تعمیر از استادان گذشته را دیده ام که باعث تأسف است. اگر کسی تارهای استاد جعفر را ببیند آن را با تار یحیی اشتباه می گیرد . رنگ تارها بدون زیر رنگ وبسیار عالی است. کیفیت چوب توت در آنها کاملاً نمایان است و بسیار خوش دست و خوش صدا است. استاد جعفر اوایل کار روی کارش مهر  نمیزده و فقط علامت گرد استخوانی به قطر 3 میلی متر و به فاصله 3 سانتی متر از شیطانک به پایین دسته روی فوفل قرار می داده چون کارش را تقلید کردند، مهری تقریباً به قطر 5/1 سانتی متر که جعفر صنعت رویش حک شده بود به بغل بیخ دسته می زده است. استخوان روی فوفل هم در همة سازهایش دیده می شود.